Pneuma in rotis
het lastige kind
Eerst maar even over het woord lastig. Het lijkt sterk op het woord elastisch. Hier ter plaatse wordt de term gebezigd als we spreken over autobanden en fietsbanden, de lasticha. Ergens zet je dat toch aan het denken.
To Lasticho Paidi
Ten tweeden male vervoeg ik mij bij het Eko tankstation te Amoudares. Uit dezelfde autoband die een week eerder alhier met een prop werd dichtgetrokken is mij andermaal de lucht ontsnapt. Ik heb €5 betaald en verwacht een garantie van meer dan zeven dagen. Ik kom mijn gram halen en heb reeds een verzameling harde woorden klaar.
Het kind is echter lastig te vinden. Ter hoogte van de dieselpompen is een gezelschap gezeten, dat zich daar zo te zien dagelijks ophoudt. Op tafel bevinden zich enige waterflessen, die bij nadere beschouwing een enigszins geestrijker vocht lijken te bevatten. De matige inname, alsmede het formaat der glazen bevestigen daarbij mijn vermoeden. Ik begin te vragen naar “To Lasticho Paidi” - Het Banden Kind - en krijg deels ontwijkende antwoorden. Mij wordt allengs klaar dat mijn favoriete proppentrekker op meerdere deelfuncties is ingedeeld. De laatste berichten zijn dat hij is uitgezonden om stookolie te bezorgen met het 1000 liter wagentje. En inderdaad komt hij een straf kwartiertje later aanstuiven.
Het woord voor “wind” is hier hetzelfde als voor “lucht” en dat is in het Gronings ook zo. Daar praten ze over wind in de banden, net als de Grieken. Gebruiken we het woord πνεύμα, “pneuma”, dan denken wij aan de Heilige Geest. Tevens is het één van de Vier Elementen Water, Vuur, Aarde en Wind. Ik ben me derhalve terdege bewust van het gewicht der woorden, die ik aanstonds tegen de Bandenjongen zal spreken. Het converseren in drie lagen is voor mij inmiddels gefundenes Fressen, maar dan alleen in het Nederlands, Engels en Duits.
Gaandeweg worden mij de Griekse liedteksten indachtig, die ik in een periode van 35 jaren ijverig heb meegezongen. Een repertoire dat alle emoties omvat: de Liefde, het Heimwee, de Melancholie en wat al niet meer. Een rijk en divers vocabulaire, dat alle termen in zich heeft om in stijl mijn gewag te maken.
Aldus begint mijn betoog. Voor een periode van zeven dagen heeft het elastiek de Geest gevangen gehouden. Laatsteindelijk is ze mij ontvloden, om nimmer terug te keren. De pijn in mijn hart is alsof er een mes in is gestoken en wel zodanig, dat ik niet anders kan dan nogmaals mijn redder te bezoeken. Mijn gemoed is als de zondagse hemel, doortrokken met donkere wolken. Het antwoord is door de wind meegevoerd.
Dit alles dames en heren uitgedrukt in vintage Griekse songteksten. Althans, fragmenten daarvan. Hoewel de laatste frase afkomstig is van Bob Dylan.
Met open mond kijkt het bandenjong mij aan. Klaarblijkelijk is hem een dergelijk bloemrijk proza nog nimmer ter ore gekomen. Evenwel ontbreekt het hem niet aan enige opleiding, want hij begint in rap Engels terug te spreken. Mijn achterste banden zijn zo te zeggen end of life, en hij kan er nogmaals een prop in trekken. Het betreft een nieuw lek, dat niets te maken heeft met de vorige reparatie. Ik moet binnen een maand de voorbanden laten vervangen, waarbij dezelfde zullen verhuizen naar de achterzijde.
Met groot plezier betaal ik wederom €5. Het kereltje heeft mijn sympathie gewonnen. Ik spreek af binnen dertig dagen terug te komen teneinde de operatie door te laten voeren. Reeds ben ik schielijk zijn werkplaats binnengeslopen, om er een chaos van half verroeste werktuigen aan te treffen. Wie met een dergelijk arsenaal zijn taak uitvoert is een meester in zijn vak.
Vele transfers naarheen de luchthaven en weerom rijd ik nog met de tweemaal gepropte achterband. Nimmer vlucht mij daarbij de wind. Nochtans vervoeg ik mij binnen de gestelde termijn bij het Lastige Kind, dat met een minimum aan middelen, maar met nuivere vaardigheid de operatie binnen een half uur voltrekt.
En met succes, want tot op heden, een jaar en vele miljoenen omwentelingen der velgen later, verwijlt de Geest mij nog met onverminderde kracht in de banden.